Oh, Romanesco…!

Romano

Bij deze wil ik jullie verheugd mededelen dat er een nieuwe liefde is in mijn leven… Mag ik jullie voorstellen: Romanesco. Ik ben tot over mijn oren verliefd geworden. Dat was ik eigenlijk al jaren, heimelijk en, oh zo oppervlakkig op zijn prachtige uiterlijk, maar nu heeft Romano (zo mag ik hem noemen) mij helemaal in vervoering gebracht met zijn delicate smaak, is mijn maag gevuld met zijn robuuste koolstructuur en liet hij mijn moeheid als sneeuw voor de zon verdwijnen. Als dat geen totale liefde is…

Voor de duidelijkheid: Romanesco is uniek, het is geen broccoli en ook geen bloemkool, maar het is wel een koolsoort. Laat je niet afschrikken als Romano tijdens het blancheren een beetje de bekende muffe koollucht door je keuken verspreidt, de citroensapdressing pept hem onmiddellijk op. Een fijne bijkomstigheid is dat ik nu net lees dat Romano gezegend is met een grote hoeveelheid foliumzuur (vitamine B-11). Woehoe, op naar de markt allemaal!

Het recept wat ik jullie hier geef is uiterst simpel en biedt sensationele verfrissing naast een fluweelzachte pompoensoep. Die pompoensoep krijgen jullie binnenkort van me, nu wil ik dat alle schijnwerpers op Romano gericht zijn.

Romantische Romanesco (voor 2 personen, natuurlijk)

1 Romanesco
2-3 flinke handen vol jonge bladspinazie, liefst biologisch
1 bio-citroen (je raspt de schil)
extra vergine olijfolie (ja van goede kwaliteit, maar dat weet je;-)
een beetje fijngeraspte verse parmezaanse kaas

Bereiding:
1. Breng een pannetje water aan de kook.
2. Spoel Romano af onder de kraan en snij hem in roosjes, zoals je dat ook bij broccoli doet. Als je de grotere roosjes wilt halveren, doe dit dan vanaf het steeltje naar het roosje toe, op die manier kruimelt het minder en verlies je zo min mogelijk van die kostbare schat. Was en centrifugeer de spinazie.
3. Kook de roosjes (doe eerst de grote en voeg later de kleine toe) een paar minuten. Zoals gewoonlijk als ik iets nieuws uit probeer, let ik totaal niet op de klok, ik gok dat ik ze niet langer dan 5 min. heb geblancheerd en toen waren ze perfect al dente. Prik af en toe even met een scherp mesje in een steeltje, het mesje moet er vrij makkelijk ingaan, maar nog wel wat weerstand bieden.
4. Was ondertussen de citroen en rasp de schil fijn, zet apart. Maak de dressing: klop 4 eetlepels olijfolie met 2 eetlepels citroensap door elkaar en breng op smaak met wat zout en peper.
5. Giet de roosjes af en spoel onmiddellijk af onder de koude kraan.
6. Doe de roosjes in een schaal en besprenkel nu met de helft van de dressing, voeg het grootste gedeelte van de citroenrasp toe.
7. Schep, wanneer de roosjes enigzins zijn afgekoeld, de spinaziebladen er luchtig doorheen, met het restant van de dressing en het citroenraspsel. Rasp er wat parmezaanse kaas over en hussel nog eens lichtjes.

Voila, klaar bent u! De pompensoep volgt!

P1080818

Vrede

P1070944

Begin september had ik opeens ontzettend veel zin om met de trein naar Maastricht te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik boekte een fijn bed en breakfast, waar ik jaren geleden was geweest en waarvan ik me vooral het copieuze ontbijt nog kon herinneren. Onderweg woei mijn stiekem toch wel gevulde stadse geest steeds leger, terwijl de trein steeds zuidelijker snelde.

Als ik uitstap in Maastricht, daalt er een weldadige rust over me neer. Het is best druk, met een zachte, zuidelijke ondertoon. Op mijn dooie gemak wandel ik over de St. Servaas naar Bonhomme, mijn verblijfplaats voor de komende nacht, terwijl ik me verheug op mijn kamer met bad en balkon.
Gretig neem ik intrek in ‘mijn’ kamer en mijn aandacht wordt direct getrokken naar het schilderij wat boven het bed hangt, er staat onder:

P1070945

‘Het langverwachte huwelijk tussen gevoel en rede. Hollywood heeft kosten noch moeite gespaard: er is een tribune neergezet waarop bekende historische figuren hebben plaatsgenomen. Vooral de 17e eeuw is rijk vertegenwoordigd.
Rede en gevoel hebben echter alleen oog voor elkaar. Als alles gaat zoals gepland, zal de ontmoeting plaatsvinden op het groene driehoekje’…

Tsja, denk daar maar eens over na, als je al jaren probeert om naar je hart te luisteren, terwijl je hoofd stevig in het zadel wil blijven zitten en zich bij tijd en wijlen manifesteert als een drammerige dwingeland (ja, dat is dubbelop, maar zo voelt dat dan). Dan valt mijn oog op de duiven die in de vensterbank staan. Vrede. Misschien is het tijd om de teugels wat te laten vieren, en dat was nu precies de reden dat ik naar het Zuiden was afgereisd: om mijn hart een beetje ruimte te geven, en haar enthousiasme en warmte eruit te laten, de levensvreugde die er zo graag uit wil komen te voelen. Gewoon relaxt weet je, met een zachte G.

De zon schijnt uitnodigend en ik ga eerst lunchen. Op het Onze Lieve Vrouwe plein, mét 2 boterhammen Amsterdamse kroket én een kannetje huisgemaakte citroenlimonade. Met goed gevulde maag ga ik genieten van mijn balkon en verder doe ik weinig. Het bevalt opmerkelijk goed. ‘s Avonds maak ik nog een wandelingetje door het centrum en valt mijn oog op een kapper, met inspirerende teksten in de etalage. De volgende dag zal ik daar een uitgebreide knipbeurt ondergaan, compleet met hoofdmassage…

Ik slaap heerlijk onder mijn rozendekbed en word blij wakker: vandaag is Het Ontbijt. En ik kan jullie verzekeren, hier kan menig hotel nog wat van leren: vers, rijp fruit, een keur aan crackers en brood, een grote pot verse (uit de tuin geplukte) verveinethee, zelfgemaakte pruimenjam, overheerlijke chocoladevlokken, en als uitsmijter: Het Ei. Wat is er nu zo bijzonder aan een ei? Het smaakte intens naar kip, alsof de kip alles erin had gestopt wat ze in zich had. Jubelend wiebel ik heen en weer op mijn stoel. Dan vraagt Miek of ik misschien ook nog koffie wil. En ook die is van vorstelijke kwaliteit en wordt stijlvol geserveerd met het allerromigste melkschuim in een kannetje erbij.

P1070981
P1070987

Hoewel ik volop geniet van elke minuut, vliegt de tijd voorbij en voordat ik het weet, loop ik weer over de brug naar het station. Conclusie: GENIET!!! Van jezelf, van het leven, de mensen om je heen, van de eieren die je eet, van wat je doet in je dagelijkse leven, neem de tijd om daarbij stil te staan, want het is tijd, voor een fijn huwelijk, zonder strijd:-)!

P1080067

Puur

CC invite 1
P1080402
P1080406
P1080425

‘De onbevangen geest geniet het meest’.

Het komt spontaan bij me op, en het is in elk geval volledig van toepassing op wat ik in de afgelopen 3 uur heb meegemaakt. Vanmorgen ontving ik totaal onverwacht een uitnodiging via Fuse voor een persbijeenkomst van Claudio Corallo. Het ging over chocola. Of ik zin had om langs te komen? Geen seconde hoef ik daarover na te denken, en na de kookles van vanmiddag sjees ik spoorslags naar Hotel Droog, om ondergedompeld te worden in de wereld van de pure chocola van Claudio. Wat pure chocola écht is, heb ik vanmiddag geleerd.
De schellen vallen van mijn ogen als ik hoor hoe het gros van de chocolade die jij en ik tot ons nemen geproduceerd wordt. Het voert te ver om hier alles precies technisch toe te lichten, maar wist je dat bij het gangbare proces de cacaoboter en de cacaopoeder van elkaar gescheiden worden en later weer samengeplakt worden (met behulp van emulgator sojalechtine, die naast suiker, meestal als 3e of zelfs als 2e op de ingrediëntenlijst van de chocola te vinden zijn.) Voor de duidelijkheid: deze procedures bezigt Claudio dus niet!

Claudio is van oorsprong plantkundige en heeft al 40 jaar ervaring met de cacao en koffie, die hij overigens op zeer smaakvolle wijze weet samen te brengen, maar daarover later meer. De Italiaan woont sinds zijn 23ste in Afrika, waar hij zijn hart verpandde aan de cacao- en koffieplant. Koffie en cacao worden vaak geassocieerd met bitter, en van die smaak is niet iedereen gecharmeerd. Dat deze bitterheid niet noodzakelijk is, laat Claudio zien in de liefdevolle wijze waarop hij zijn chocola produceert.
We beginnen de proeverij met gedroogde, gefermenteerde cacaobonen, en inderdaad: geen spoortje bitterheid te bekennen, noch zurige tonen die je vaak bij pure chocola proeft.
Daarna krijgen we diverse soorten chocola te proeven, de ene soort nog hemelser en intenser van smaak dan de andere. Mijn persoonlijke favoriet is de 73,5% chocola met nibs erin (de nib is de grofgemalen cacaoboon zelf), maar ook de gechocolateerde koffiebonen met elk hun eigen smaaksensatie, zijn niet te versmaden: bij de één proef je eerst de chocola, en explodeert de koffie in je mond, bij de ander is het precies andersom, en ook aan degenen die van evenwicht houden heeft Claudio gedacht. Tevens leren we de chocola in onze hand iets te verwarmen, ideaal is een temperatuur van rond de 28 graden, zo komt de smaak het meeste los. Dus ophouden met chocola in de koelkast bewaren, en het hoeft dus geen ‘krak’ te zeggen als je een stuk afbreekt, basta!

Wat bij elke soort opvalt is dat je steeds de smaak van de cacao proeft, iets wat bij de meeste, zelfs ‘pure chocola’ vaak niet meer het geval is: de suiker voert de boventoon en daaruit moet je dan maar de cacao zien te destilleren. Claudio voegt overigens wel suiker toe aan zijn chocola, maar de cacao, of de koffie, staan altijd voorop. Er wordt niets verdoezeld: bij één soort kon je de korrelige structuur van de kristalsuiker duidelijk onderscheiden, wat juist een aangename crunchy bite gaf, een beetje als butterscotch.
De tijd vliegt voorbij en ik geniet van Claudio, die glunderend en bevlogen en tegelijkertijd ingetogen en bescheiden zijn verhaal in het Frans doet, waarbij hij zich zo nu en dan verontschuldigt voor het technische verhaal, maar benadrukt dat dat essentieel is om te begrijpen hoe de chocola tot stand komt. Ik kan jullie van harte aanraden om zijn chocola en/of koffie zelf uit te proberen. Ga rustig op zijn prachtige website rondkijken, en trakteer jezelf! Laat je niet afschrikken door de prijzen, die misschien hoog lijken, maar bedenk dat wat je krijgt puur is, en je verzadigd bent na één stukje en het gemaakt is met hart en ziel, door iemand die zijn hele leven hieraan wijdt… Zelf ga ik alvast sparen voor een ticket om op de plantage te kijken, dat moet werkelijk magisch zijn..!

Pasta Facile

Het lijkt wel alsof ik me in Italië bevind: overal om me heen hoor ik Italiaans: in de stad, en zelfs toen ik gister voor pampus lag (letterlijk) aan het IJsselmeer. Wisten jullie dat Pampus een eiland is in de voormalige Zuiderzee, en dat schepen daar dus letterlijk voor Pampus lagen? Dit weekend werd ik van dit feit op de hoogte gebracht door mijn vader, die, hoewel hem de officiële titel nooit is toegedicht, voor mij toch een ware professor is!
De Italiaanse koorts uitte zich vandaag actief in het kopen van een schitterende Italiaanse glazen kan met bijbehorende glaasjes, aangeschaft op de Noordermarkt. Met de bedienende mannen van de kraam nog wat extra aandacht besteed aan mijn Toscaanse droom, die waarheid zal worden, hoewel nog onbekend binnen welk tijdsbestek. Omdat ik dus in Toscane ga wonen, en ik Amsterdam en de Noord-Hollandse landschappen en wolkenluchten dan enorm zal missen, ben ik vandaag begonnen een fotoserie te maken in de weilanden bij Ransdorp, en heb ik zelf de penseel weer eens ter hand genomen, hopende dat tegen de tijd dat ik echt zuidwaarts zal afreizen er voldoende materiaal is waar ik vanuit mijn Toscaanse landgoed af en toe deemoedig naar kan turen.

P1070372

Van al deze avonturen kreeg ik reuze trek, die thuis onmiddellijk gestild moest worden met een
snelle, simpele pasta (facile betekent makkelijk, spreek uit: faatsjiele). Met een kwartier te realiseren, en met de trek die uw schrijfster had gekregen na al die verse buitenlucht binnen het kwartier verorberd.

2 personen
1-2 courgettes (probeer biologische te kopen, die zijn kleiner en daardoor smakelijker en minder zompig)
een bosje verse (wilde) oregano, een mix van salie, tijm en oregano mag ook
1-2 teentjes verse knoflook
zeezout (van goede kwaliteit, bijvoorbeeld de vlokken van Maldon)
zwarte peper uit de molen

Nog even een kleine notitie: gebruik voor dit gerecht, zoals voor alle simpele (Italiaanse) gerechten producten van goede kwaliteit, doe het echt, want je proeft het verschil!!!

P1070405

Bereiding
1. Was de courgette(s) en snij in plakken van ongeveer 1cm dik (als de courgette heel dik is, over de lengte doorsnijden en dan plakken maken).
2. Water opzetten voor de pasta en in gezouten water gaarkoken volgens de aanwijzingen op de verpakking.
3. Knoflook fijnhakken.
4. Pan met dikke bodem op het vuur, beetje olijfolie erin, takje oregano, teentje knoflook en dan courgette meebakken.
5. Nu royaal oreganoblaadjes toevoegen en de courgette bakken onder voortdurend omscheppen.
6. Pasta afgieten, en goed met de courgettes en oregano omscheppen. Op smaak brengen met wat zwarte peper en zeezout, een scheutje extra olijfolie van goede kwaliteit toevoegen en nog wat extra verse oregano.
7. Opdienen in een mooi diep bord en genieten van deze hemelse eenvoud. Het bord dat je hier op de foto ziet is niet Italiaans, maar wel heel geschikt voor pasta, waarover Hans (de man waar ik de Italiaanse kan kocht) het roerend eens waren.

Wil je dit gerecht wat chiquer maken?
-Je kunt zelfgedraaide pasta maken. Dan duurt het natuurlijk wel wat langer, het recept hiervoor zal ik binnenkort op dit blog prijsgeven.
-Je kunt er heel lekker kip van de bbq bij eten, of serveren met involtini (rolletjes van lapjes kip- of varkensvlees, met een plakje pancetta en wat van de kruiden die je ook voor de pasta gebruikt, zoals oregano en salie, eventueel wat rozemarijn of tijm). Binnenkort het recept op dit blog!

Mi rilasso…

P1070310
P1070309
P1070313

P1070315

De zomer is mijn favoriete seizoen. Dat komt misschien omdat ik in de zomer geboren ben, of omdat de stad in de vakantie een stuk rustiger is. Eén ding is zeker: de zomer brengt me tot rust . Het lijkt wel alsof de zomer zonder woorden zegt: alles komt vanzelf goed, ook als je niet achter alles aanzit en overal bovenop zit… en wat voel ik me gelukkig als ik daaraan toegeef!
Zoals vanmiddag, toen ik onderweg was naar La Boutique del Caffe Torrefazione in de Pijp, om mezelf te trakteren op de beste koffie van de stad. Onderweg genoot ik van de warme wind die door mijn haren blies, terwijl ik rustig door het verkeer navigeerde.
Op het terras dat middenin de Eerste Jacob van Campenstraat ligt, bestel ik een espresso shakerato, die Daniele, de eigenaar, hoogstpersoonlijk aan tafel maakte: Verse, delicate espresso met gecruncht ijs in de mengbeker en shaken maar. Chiquere koffie bestaat niet: de shakerato wordt geserveerd in een cocktailglas, met een klein kopje panna montata (slagroom) erbij.
Tel hierbij op de relaxte jazzmuziek, de mensen van allerlei pluimage die voorbij komen en de jonge kat die zich alle aandacht die ze krijgt, loom laat aanleunen.
Probeer het zelf, vooral als je, zoals ik, af en toe even niet weet hoe je jezelf tot rust kunt brengen of eens in chagrijnige staat verkeert: een uurtje koffiedrinken op deze plek en je voelt je als herboren!

Kijk voor meer informazione op de verzorgde, goed bijgewerkte en zeer aanlokkelijke Facebookpagina.

Molte grazie, Daniele!

Licht & Simpel

ZomerkanZwartWit
Het is zomer: tijd om rustig aan te doen, ook in de keuken. Groene salades, gegrilde groentes, frisse gazpacho en gestoomde vis. Mijn manier van koken transformeert zich verder en verder tot het gebruiken van nóg minder ingrediënten, combinaties van simpele smaken die het beste in elkaar naar boven halen of elkaar subtiel aanvullen.
Afgelopen zaterdag, toen de mussen van het dak vielen van de hitte, op het laatste moment besloten vis te kopen. In de vitrine prijkte een schitterende roodbaars. Een enorme vis, die gelukkig gereduceerd kon worden tot een filet. Van de markt vers citroentijm en basilicum, en bospeen en, van de vorige dag nog wat gekookte opperdoezer ronde aardappeltjes (probeer deze echt een keer, ze smaken ongelofelijk delicaat, je zult verrast zijn!).

De bereiding van dit zomerse maal is, zoals Maarten ‘t Hart dat zo mooi verwoordde in Maartens Moestuin , van opperste eenvoud.

P1070228

Voor 2 personen
1 bos bospeen (liefst biologisch, omdat die veel intenser smaken)
2 witvisfilets of moten, bijvoorbeeld roodbaars, rode poon of kabeljauw
citroentijm (of gewone tijm)
opperdoezer rondes (aardappeltjes, een klein pond voor 2 personen of minder al, naar gelang je trek)
1 citroen

Bereiding
1. Borstel de aardappels onder de kraan goed schoon en kook ze in hun geheel, in de schil (zo blijft de smaak beter behouden)
in een minuut of 15 a 20 gaar.
2. Was ondertussen de worteltjes en boen ook die schoon. Laat nog een klein stukje van het groen zitten, dat ziet er straks leuk uit op je bord;-).
3. Kook de worteltjes, een minuut of 10, je moet er in kunnen prikken, maar zorg wel dat ze nog een beetje stevig blijven en hun bite behouden.
4. Vul stoompan (ik bedoel zo een met zo’n vergiet erin, die je ook gebruikt voor pasta of rijst) met een laagje water, leg de vis in het ‘vergiet’ op een paar plakjes citroen en een handje (citroen)tijm. Bestrooi de vis met zout en peper.
5. Breng eerst het water in de pan aan de kook en hang dan het vergiet met deksel erboven.
6. De vis al naar gelang de dikte van de vis een minuut of 10 gaar stomen, als de vis makkelijk loslaat van de graat is hij gaar. Hou dit goed in de gaten, want juist bij zo’n simpel gerecht als dit is het belangrijk dat de vis niet te droog wordt!
7. Giet ondertussen de aardappeltjes en worteltjes af en roereen klontje boter door de nog warme worteltjes, voeg nog een beetje (citroen) tijm toe. Snij de aardappeltjes in kwarten en serveer in een apart schaaltje met wat olijfolie en zout. Het geeft niet als ze wat kouder zijn, de vis en worteltjes geven genoeg warmte!
8. Leg de worteltjes op een bord en daarop de vis. Afmaken met wat citroenbasilicum (als je daaraan kunt komen, en anders nog wat (citroen) tijm.

Muziektip: Avery Sunshine- The Sunroom, ontmoet deze prachtige Lady of Soul hier!

P1070274

Tijd

In onze maatschappij lijkt het wel alsof iedereen tijd tekort komt. We staan met één been onder de douche terwijl we boterhammen voor onze kinderen smeren en tegelijkertijd onze email checken op de telefoon. We rennen met ongekamde haren de trein in, om vervolgens, daar komt ie weer, snel op onze telefoon te kijken wat we in de haastrit van huis naar het station hebben gemist. En als we dan eindelijk ‘vrij’ zijn, zijn we moe, zo moe dat we geen zin meer hebben om boodschappen te doen en te koken.

Zo kan het écht niet langer! Mijn credo is al jaren: ‘eet vers en gevarieerd’ (dus zoveel mogelijk met de seizoenen mee), kook met liefde, plezier, aandacht én, bedacht ik me, terwijl ik mijn tomatensoep met verse kruiden en zelfgedraaide lamsgehaktballetjes naarbinnen lepelde: néém de tijd. Afgelopen week heb ik een experiment uitgevoerd met betrekking tot tijd. In plaats van tegen de klippen op allerlei lijstjes af te werken, ben ik gewoon gaan doen waar ik op dat moment zin in had. Dit betekent niet dat je niets doet, voor verantwoordelijkheden wegloopt of lui bent, maar ik ondervond simpelweg dat het tijd oplevert én energie bespaart om de zaken in het leven wat meer op zijn natuurlijke beloop te laten. Ik merkte dat ik me heel ontspannen voelde, en dat ik veel meer dingen gedaan kreeg op een dag. Dus het ís waar: less is more.

Besteed zoveel mogelijk tijd aan de dingen die werkelijk van belang zijn: fijne momenten beleven met vrienden, familie, collega’s, een dagje naar de sauna, een wandeling door het bos, een kopje koffie in de zon, goed voor je lichaam zorgen. Veel van deze dingen kun je heel makkelijk dagelijks beleven, als je de moeite neemt om er aandacht aan te besteden. En eten hoort ook bij die belangrijke zaken, en ik vind dat we daar veel te weinig tijd voor nemen. Daarmee bedoel ik absoluut niet dat je elke dagen uren in de pannen moet roeren, maar wel dat je even aandacht besteed aan wat je op gaat eten. Maak soep voor 2 dagen, marineer de avond van te voren een kip die je de volgende dag in de oven schuift en waar je nog wat aardappeltjes en groenten mee laat garen. Kijk, als je toch op je telefoon zit te gluren in de trein, even op dit blog, of een van de vele andere kookpagina’s die het wereldwijde web rijk is.

Boodschappen

Ga, al is het maar af en toe eens niet naar de supermarkt, maar naar de plaatselijke Turkse of Marokkaanse groenteboer, de bakker of de slager maak en praatje, wandel over de markt, laat je verleiden door de zoete geur van aardbeien, koop een royale bos pioenrozen voor jezelf, zet je leukste muziek op en ga, op je dooie gemak in de keuken aan de slag. Je zult zien, dat wanneer je zonder tijdsdruk aan het koken bent, je vanzelf geïnspireerder te werk gaat op doordeweekse dagen. Just do it! Als je niet weet waar je naartoe moet, kun je om inspiratie op te doen eens kijken op cityfoodroute. Een heel leuk initiatief van Floske Kusse en Tine Sommeijer. Een aantal jaar geleden viel mij, -als onderdeel van mijn hartgekooktproject- hetzelfde idee in. Gelukkig hoef je niet altijd alles zelf uit te voeren en hebben deze dames een heel frisse website gemaakt waar je virtueel door diverse winkels die de verschillende stadsdelen van Amsterdam rijk zijn rond kunt struinen. Neem ook een kijkje als je niet in Amsterdam woont, want het doel van deze tip is je buiten je eigen hokjes te laten stappen!

Asperges

Een goede seizoenstip voor nu: asperges. Op de klassieke wijze zeer eenvoudig klaar te maken (de asperges schillen en koken of stomen, wat verse ham erbij, nieuwe aardappeltjes met een peterselie-botersausje en een zachtgekookt ei. Is allemaal in een half uurtje te realiseren. Twee weken geleden ontdekte ik trouwens op Janneke’s blog een recept voor asperges met dragonboter uit de oven. Zeer simpel en werkelijk om je vingers bij op te vreten. Heel geschikt als je doordeweeks eters krijgt. Kijk voor het volledige stukje en het recept op etenenzo.nl.

Asperges op klassieke wijze

P1070086

2 personen
5-6 asperges per persoon
5-6 middelgrote aardappeltjes (probeer verse te kopen op de markt!)
halve bos verse krulpeterselie
roomboter
verse ham van goede kwaliteit (slager!)
2 eieren (liefst bio of van vrije, blije kippen, je proeft het verschil écht!)

Bereiding:
1. Was de aardappels en kook in de schil gaar (zet in koud water op, kleinere aardappels hebben vaak maar een minuut of 5 nodig en je kunt het makkelijk testen door er even met een mesje in te prikken: glijdt de aardappel eraf, dan is ie gaar.
2. Schil de asperges met een dunschiller en snij zo’n 2 centimeter van de onderkant af, dit deel is houterig en wil je niet opeten. Zet de asperges onder een dun laagje water en kook ze een minuut of 10, dikkere exemplaren hebben misschien wat langer nodig. Zet ook alvast water op voor je eieren.
3. Schik ondertussen de ham mooi op de borden.
4. Kook de eieren 5,5 tot 6 minuten in het kokende water, mijn ervaring is dat middelgrote eieren dan precies goed zijn, het wit gestold, en geel nog zacht. Voor een hardgekookt ei nog een minuutje langer koken.
5. Hak de peterselie en smelt in de pan waarin je de aardappels gekookt hebt een royale klont boter. Draai, zodra de boter gesmolten is het vuur laag en roer de peterselie erdoorheen. Ik vind het lekker om de aardappels er meteen door te roeren, zodat de smaak een beetje erin trekt, maar doe wat jij wil. Een beetje botersaus achterhouden om over je asperges te doen is sowieso een goed idee!
6. Schik de asperges, het ei en de aardappels mooi naast de ham op de borden en schenk er eventueel een glas frisse, droge witte wijn bij.